WSPÓLNOTA




WSPÓLNOTA I JEJ ROLA W DUCHOWYM WZROŚCIE CHRZEŚCIJANINA
Mirosław Topolski

Cel katechezy : ukazać,że
tylko we wspólnocie możemy trwać i wzrastać w życiu według Ducha Świętego

1.ETYMOLOGIA WSPÓLNOTY

1.1. gr. " ???????? – koinonia " ( od koinos : wspólny, koinoo: wprowadzić do wspólnoty ) : posiadanie czegoś z innymi, dzielić z kimś coś, uczestniczyć w czymś

1.2. gr. "ľ??????– metecheo" : (mieć z kimś , coś; uczestniczyć) , stąd: wspólnota, współczucie wspólnotę przy ołtarzu lub udział w tym samym Ciele i Krwi Chrystusa wyraża się tymi słowami : koinonia i metecheo


1 Kor 10,16 –20n. : 16 Kielich błogosławieństwa, który błogosławimy*, czy nie jest udziałem we Krwi Chrystusa? Chleb, który łamiemy, czyż nie jest udziałem w Ciele Chrystusa? 17 Ponieważ jeden jest chleb, przeto my, liczni, tworzymy jedno Ciało. Wszyscy bowiem bierzemy z tego samego chleba. 18 Przypatrzcie się Izraelowi według ciała!* Czyż nie są w jedności z ołtarzem ci, którzy spożywają z ofiar na ołtarzu złożonych? 19 Lecz po cóż to mówię? Czy może jest czymś ofiara złożona bożkom? Albo czy sam bożek jest czymś? 20 Ależ właśnie to, co ofiarują poganie, demonom składają w ofierze, a nie Bogu*. Nie chciałbym, byście mieli coś wspólnego z demonami. jest to posiadanie cząstki w Chrystusie :

Flp 3,10 : 10 przez poznanie Jego: zarówno mocy Jego zmartwychwstania, jak i udziału w Jego cierpieniach – w nadziei, że upodabniając się do Jego śmierci,

1P 4,13 : 13 ale cieszcie się, im bardziej jesteście uczestnikami cierpień Chrystusowych, abyście się cieszyli i radowali przy objawieniu się Jego chwały.
Hbr 3,14: Jesteśmy bowiem uczestnikami Chrystusa, jeśli pierwotną nadzieję do końca zachowamy silną. jest to posiadanie cząstki w Duchu Świętym :
2Kor 13,13: Łaska Pana Jezusa Chrystusa, miłość Boga i dar jedności w Duchu Świętym niech będą z wami wszystkimi!
Flp 2,1: Jeśli więc jest jakieś napomnienie w Chrystusie, jeśli – jakaś moc przekonująca Miłości, jeśli jakiś udział w Duchu, jeśli jakieś serdeczne współczucie
Hbr 6,4 : Niemożliwe jest* bowiem tych – którzy raz zostali oświeceni, a nawet zakosztowali daru niebieskiego i stali się uczestnikami Ducha Świętego, jest to posiadanie cząstki w boskiej naturze :
2P1,4 : Przez nie zostały nam udzielone drogocenne i największe obietnice, abyście się przez nie stali uczestnikami Boskiej natury jest to posiadanie cząstki w tej samej wierze :
Tt1,4 : do Tytusa, dziecka mego prawdziwego we wspólnej nam wierze.
1J1,3 : oznajmiamy wam, cośmy ujrzeli i usłyszeli, abyście i wy mieli współuczestnictwo* z nami. A mieć z nami współuczestnictwo znaczy: mieć je z Ojcem i Jego Synem Jezusem Chrystusem jedność na co dzień w życiu z braćmi :
Dz2,42 : Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba* i w modlitwach
2Kor 1.7 : A nadzieja nasza co dla was jest silna, bo wiemy, że jak cierpień jesteście współuczestnikami, tak i naszej pociechy.
Flp4,14 : W każdym razie dobrze uczyniliście, biorąc udział w moim ucisku wspólnota dóbr materialnych :
Dz 2,44 : Ci wszyscy, co uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne
Dz 4,32 : Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących. Żaden nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne.
Ga 6,6 : Ten, kto pobiera naukę wiary, niech użycza ze wszystkich swoich dóbr temu, kto go naucza.
1 Tm 6,18 : niech czynią dobrze, bogacą się w dobre czyny, niech będą hojni, uspołecznieni,
Hbr 13,16 : Nie zapominajcie o dobroczynności i wzajemnej więzi, gdyż cieszy się Bóg takimi ofiarami. zbiórka na rzecz ubogich w Jerozolimie:
Rz 12,13 : Zaradzajcie potrzebom świętych! Przestrzegajcie gościnności!

1.3. KOINE – gr. " ?????? –koinos " : ( wspólny dialekt) forma języka greckiego stosowana od czasów hellenizmu, aż do IV w. po Chr. Na Koine składają się podstawowe dialekty greckie: ateński, dorycki , joński i koryncki. Był to najważniejszy język potoczny i handlowy krajów basenu Morza Śródziemnego, sięgając aż do Dalekiego Wschodu. W tym języku napisano NT.

2.DEFINICJA PSYCHOLOGICZNA WSPÓLNOTY

Przyjmuje się , że każda zbiorowość ludzi ,kiedy zaistnieje ku temu okazja (jednoczący ludzi przedmiot zainteresowania czy cel), przekształca się w grupę i że sprzymierzanie się ludzi jest dla ich indywidualnego rozwoju zjawiskiem koniecznym. Wspólnota to grupa społeczna zajmująca określone terytorium i obejmująca całokształt lub co najmniej większość stosunków społecznych, w które uwikłani są jej członkowie. Przykłady wspólnot: rodzina, krąg sąsiedzki, przyjaciele, koledzy, gmina wiejska lub miejska, plemię , naród. Każda jednostka jest członkiem kilku rodzajów wspólnot, z których każda zaspokaja inny rodzaj jej potrzeb życiowych –łącznie zaś przynależność do różnych grup wspólnotowych pozwala zaspokoić kompleks potrzeb emocjonalno–afektywnych. Poszczególne rodzaje wspólnot tworzą rodzaj hierarchii, na zasadzie układu zbiorowości coraz wyższego rzędu.
1–rodzina
2–sąsiedzi
3–wieś,miasto
4–naród

Wspólnota opiera się na szeroko rozbudowanej sferze kontaktów bezpośrednich face–to–face (twarzą w twarz), co pozwala nawiązywać bliskie relacje osobiste. Dlatego oznaką rozpadu wspólnoty jest, między innymi, zanik kontaktów typu face–to-face, a zastąpienie ich relacjami back–to–back (plecy w plecy).
Regulatorem zachowań członków wspólnot są zwyczaje i obyczaje pełniące role norm nieformalnych
Członków wspólnoty łączy więź naturalna ,pierwotna, wynikająca z obiektywnych warunków życia zbiorowego członków (fakt urodzenia się w danej społeczności: w rodzinie, wsi, mieście, narodzie itd.)
Dzięki istnieniu więzi naturalnych (zwanych wspólnotowymi) realizowana jest funkcja grup typu wspólnotowego. W miarę rozwoju społeczności lokalnej więź naturalna przestaje być wystarczającym czynnikiem integrującym daną grupę ,wspólnotę i zostaje uzupełniona więzią zrzeszeniową i stanowioną.
Lider wspólnoty to osoba ,która skutecznie przewodzi członkom wspólnoty w procesie prowadzącym do realizacji ich własnych potrzeb. To nie dyktator , a jego autorytet wynika z opinii członków wspólnoty i jest proporcjonalny do efektywności w zaspokajaniu ich egzystencjalnych potrzeb.

3.WSPÓLNOTA W OCZACH JAHWE

3.1.Wspólnotowy charakter stworzenia

- Rdz1, 26–28 A wreszcie rzekł Bóg: ŤUczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam. Niech panuje nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym, nad bydłem, nad ziemią i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi!ť 27 Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył: stworzył mężczyznę i niewiastę.28 Po czym Bóg im błogosławił, mówiąc do nich: ŤBądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną
Trzy Osoby Boskie stwarzają na swój wzór i podobieństwo pierwsza wspólnotę ludzką: Adam+Ewa
Bóg nie stworzył nas jako oddzielne monady, ale jako osoby otwarte na relacje do siebie ,zdane na siebie
Bóg wyposażył nas w receptory poznawcze skierowane na drugiego człowieka: 2 x oczy, 2 x uszy, 2 ręce i 3.2 nogi do niesienia pomocy i służby, a nie do kopania i zabijania .
Jak wygląda u mnie, w mojej grupie ,wspólnotowy charakter stworzenia. Czy jestem świadom Kogo mam naśladować w relacjach do braci i sióstr !??

3.3.2Wspólnotowy charakter zbawienia

KDK "Lumen Gentium", 9 : " W każdym czasie i w każdym narodzie miły jest Bogu, ktokolwiek się Go lęka i postępuje sprawiedliwie; podobało się jednak Bodu uświęcać i zbawiać ludzi nie pojedynczo, z wykluczeniem wszelkiej wzajemnej między nimi więzi, lecz uczynić z nich lud, który by Go poznawał w prawdzie i zbożnie Mu służył..." Wspólnota Trzech Osób Boskich udziela łaski zbawienia swoim stworzeniom. KDK "L. Gentium", 1 " Kościół okazuje się jako lud zjednoczony jednością Ojca i Syna i Ducha Świętego". Całe chrześcijaństwo posiadające od Trójcy charakter wspólnotowy, nie gubi jednak w żadnym wypadku wymiaru personalistycznego. ST objawia troskę Jahwe o zbawienie całego Narodu Wybranego, Ludu Przymierza, a nie pojedynczych osób . Wybierał co prawda pojedyncze osoby Abrahama, Mojżesza, proroków, sędziów, królów, ale po to, aby cały lud mógł być zbawiony. Naród Wybrany szedł do Ziemii Obiecanej ok. 40 lat (1250–1220 przed Chr.), a mógł iść ok. 2–3 miesięcy. Po co tak długo, i po co tyle trudu i wysiłku. Czy nie można było wcześniej dojść, na skróty i już być zbawionym?! Tłum ok. 1,0 mln. wybranych osób nie wszedł cały do ziemii Kanaan. To suwerenna decyzja i wola Boga , a dla nas lekcja pokory i posłuszeństwa. NT Bóg objawia swoją wolę także prze wspólnoty ludzi, wybierając z nich pojedyncze osoby: Zwiastowanie o wcieleniu Zbawiciela kieruje do prawnie zawartego (ale jeszcze nie skonsumowanego) małżeństwa Józefa i Marii z Nazaret ; Łk 1,26–38 – zwiastowanie Marii ; Mt 1,18–25 –zw. Józefowi Narodziny Jezusa, chociaż ubogie, ale we wspólnocie rodzinnej. Wychowanie Jezusa, lata ukryte, też we wspólnocie rodzinnej w Nazarecie, z wypadem do Egiptu. Pascha Jezusa – też dokonała się w obecności wspólnoty uczniów, chociaż zdziesiątkownej i słabej. Zesłanie Ducha Sw.– zstępuje na uczniów we wspólnocie i odmienia tę wspólnotę i rozpoczyna ewangelizację świata, aż po krańce.

4. WSPÓLNOTA W STRATEGII JEZUSA

Jezus przed swoją Paschą powołuje grupę uczniów , z której wybiera , tworzy i przez 3 lata permanentnie formuje wpólnotę 12 Apostołów, jako przyszły Kościół, Jego Mistyczne Ciało. Mk 3,13-22 : Potem wyszedł na górę i przywołał do siebie tych, których sam chciał, a oni przyszli do Niego. 14 I ustanowił Dwunastu, aby Mu towarzyszyli, by mógł wysyłać ich na głoszenie nauki, 15 i by mieli władzę wypędzać złe duchy. Głównym celem tej wspólnoty było TOWARZYSZENIE JEZUSOWI, przypatrywanie się uważne (contemplatio) jak Jezus żyje, w jaki sposób dokonuje wyborów i podejmuje zwykła i ważne decyzje życiowe. Vita Consecrata & 41:" ... aby biorąc z Niego przykład nauczyli się żyć dla Ojca..." Wszelkie działanie , nawet Ewangelizacja były ważne , ale DRUGORZĘDNE. Na pierwszym miejscu w tej wspólnocie była relacja UCZEŃ-MISTRZ , a dopiero potem wszystko inne. Nie da się tworzyć prawdziwej wspólnoty i zaspakajać duchowych i życiowych potrzeb, spotykając się rano przy wyjściu na ewangelizację i późnym wieczorem, po jej zakończeniu. I tak bez końca, nawet wtedy kiedy On już tego nie chce. To Jego suwerenna wspólnota i Jezus tutaj dyktuje z miłością, ale swoje warunki. Jezus doskonale wie, że jak STRACĄ JEDNOŚĆ Z NIM I POTEM Z JEGO DUCHEM POCIESZY-CIELEM , to leżą ugotowani na patelni szatana. Musiał ich nauczyć tej zbawiennej , aczkolwiek trudnej cnoty posłuszeństwa i wierności Sobie. NIE MA KOMUNII (JEDNOŚCI) BEZ KRZYŻA JEZUSA!!! Jezus nie założył :partii politycznej ,organizacji charytatywnej, uniwersytetu, WSD, stowarzyszenia kościelnego lub fundacji, zakonu, instytutu etc , ale WSPÓLNOTĘ UCZNIÓW I UCZENNIC. Kościół w zamyśle Jezusa ma być WSPÓLNOTĄ a, nie ORGANIZACJĄ. Jako kościół jesteśmy powołani do tego , by być w komunii najpierw z Bogiem, a potem z braćmi i siostrami. Formacja we Wspólnocie Jezusa , a teraz w jego Kościele, zakłada , że na początku tej drogi jest to grupa ludzi luźno ze sobą powiązanych(emocje, uczucia, sympatie, antypatie, illuminizm etc), a u jej celu są to bracia i siostry GOTOWI ODDAĆ ZA SIEBIE ŻYCIE.!!! I dzieje się dramat, jeśli pewne struktury będąc nominalnie organizacjami kościelnymi, czasem mające nawet w nazwie przymiotnik "chrześcijańska/i" , sprowadzają się w praktyce życiowej do sposobu działania partii politycznej, firmy gospodarczej lub świeckiego stowarzyszenia. Jezus zakładał swój Kościół, swoje Mistyczne Ciało., Lud Nowego Przymierza przez całe swoje życie tutaj na ziemi, a jego kulminacją Pascha i Pięćdziesiątnica. To co wyznajemy w Credo, to jest :JEDNA,ŚWIĘTA,POWSZECHNA, i APOSTOLSKA wspólnota Jezusa ze swoimi Uczniami, którą teraz i aż do Paruzji dalej prowadzi Jezus przez Ducha Świętego.
5.ŻYCIE PIERWSZEJ WSPÓLNOTY KOŚCIOŁA
Może dla niektórych zbytnio wyidealizowany, ale na pewno wiarygodny.

Dz 2,42-47: Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba* i w modlitwach. 43 Bojaźń ogarniała każdego, gdyż Apostołowie czynili wiele znaków i cudów. 44 Ci wszyscy, co uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne*. 45 Sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby. 46 Codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, przyjmowali posiłek z radością i prostotą serca. 47 Wielbili Boga, a cały lud odnosił się do nich życzliwie. Pan zaś przymnażał im codziennie tych, którzy dostępowali zbawienia.

Liczebność: 3.000 Żydów + 120 uczniów+12 Apostołów(11 +Maciej + Paweł i Barnaba potem) = ok.3.200 os. Miejsce spotkań: domy prywatne w Jerozolimie i świątynia jerozolimska Przyczyny powstania : efekt działania Ducha Świętego potrzeba zapewnienia formacji dla nowonawróconych z judaizmu i neofitów pogan

ELEMENTY FORMACJI:

Trwali oni w nauce Apostołów : urząd nauczycielski, zdrowa doktryna wiary, apostołowie mówili im to , co widzieli bezpośrednio u Jezusa, Duch św. Przypominał i wyjaśniał apostołom fakty i wydarzenia z życia Jezusa. Trwali tzn. ciągle byli myślami przy Jezusie,pod wpływem głoszonych katechez. Nie karmili się czym innym, mimo, że żyli w normalnym świecie. Nie jednorazowo, ale permanentnie. Pogłębianie tradycji chrześcijańskiej : nie wystarczy tylko sam Kerygmat i Chrzest, potrzeba katechezy. Trwali we wspólnocie: nie tyle w więzach krwi, znajomości, co w relacji do Jezusa i Ducha św. Tak jak dbali o relacje z Bogiem, tak Bóg dbał o ich relacje pomiędzy sobą. W łamaniu chleba : po domach, bo nie było kościołów NT, tylko synagogi żydowskie i świątynia jerozolimska dla praktyk żydowskich. Mogła to być Eucharystia połączona z posiłkiem (agape). Radość i prostota serca , to wyróżniało tę ówczesną liturgię. W modlitwach: nie odmawiali modlitw, ale trwali w żywym kontakcie z Bogiem. Mogły to być psalmy. Wielbili Boga: Novo Millenio Inieunte 34: "wychowanie do modlitwy jako źródło działań duszpasterskich". Modlitwa bezinteresowna, po to, aby BYĆ z Bogiem, a nie coś załatwić od Niego. Trwali jednomyślnie w świątyni: to nie jest Eucharystia, bo wtedy był kult judaistyczny (ofiary ze zwierząt i pokarmów) , ale ewangelizowali jednomyślnością jako znakiem ich jedności. Zapewne nie wyróżniali się strojami, tylko postawą i zachowaniem. I to było znakiem zastanowienia dla Żydów. Efekty ewangelizacji: znaki i cuda potwierdzające ich naukę i postawę religijną; szacunek pozostałych Żydów ortodoksyjnych; refren wzrostu: Pan widząc ich wiarę przymnażał im nowych członków.

WNIOSKI:

Nowoochrzczeni mieli zapewnioną formację duchową i opiekę egzystencjalną (holistyczne podejście)
Nie było rozdarcia jedności w stylu : Jezus TAK, kościół NIE !
Integracja członków wspólnoty poprzez ewangelizację na różnych poziomach(duch + ciało)
Brak skostnienia, strukturalizmu, przerostu organizacyjnego, brak muru zaangażowania
Efekty w ewangelizacji proporcjonalne do czasu modlitwy i trwania przy Bogu
Im bliżej Boga , tym bliżej siebie.
Wspólnota to nie nagroda za świętość , ale to dar służby. TO NIE PRZYMUS , ALE WYBÓR.
A JAK WOLNY WYBÓR TO ŚWIADOMA KONIECZNOŚĆ.
Wspólnota NIE JEST STRUKTURĄ , ALE MIEJSCEM WIARY gdzie realizuje się zbawienie Jezusa.
Nie polega koniecznie na mieszkaniu w jednym miejscu, ale na spotykaniu się w jedności serc i zachęcaniu się do kroczenia droga nawrócenia.
Jest grupą grzeszników, którzy wiedząc jednak o tym razem szukają Zbawiciela.
JEST KONIECZNA zarówno dla NEOFITÓW jak i dla LIDERÓW. Jedni są karmieni, aby wzrosnąć i karmić innych, a drudzy karmią tych pierwszych i podsycają swoją służbę ich zapałem i gorliwością.
Każdy ma swojego formatora , a wszyscy formatorzy wiedzą ,że budują tylko na Jezusie i tylko dla Niego!!!
PYTANIA: jak i czym ja i moja grupa, wspólnota ewangelizujemy ?! jakie mamy efekty?


6.WSPÓLNOTA CHRZEŚCIJAN JAKO WARUNEK WZROSTU DUCHOWEGO

6.1.NAKAZ JEZUSA:

J 8,31-32 : " Wtedy powiedział Jezus do Żydów, którzy Mu uwierzyli: ŤJeżeli będziecie trwać w nauce mojej, będziecie prawdziwie moimi uczniami 32 i poznacie prawdę, a prawda was wyzwoliť

J15,1-11: Ja jestem prawdziwym krzewem winnym*, a Ojciec mój jest tym, który [go] uprawia.
2 Każdą latorośl, która we Mnie nie przynosi owocu, odcina, a każdą, która przynosi owoc, oczyszcza, aby przynosiła owoc obfitszy.
3 Wy już jesteście czyści dzięki słowu, które wypowiedziałem do was.
4 Wytrwajcie we Mnie, a Ja [będę trwał] w was. Podobnie jak latorośl nie może przynosić owocu sama z siebie – jeśli nie trwa w winnym krzewie – tak samo i wy, jeżeli we Mnie trwać nie będziecie.
5 Ja jestem krzewem winnym, wy - latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić.
6 Ten, kto we Mnie nie trwa, zostanie wyrzucony jak winna latorośl i uschnie. I zbiera się ją, i wrzuca do ognia, i płonie.
7 Jeżeli we Mnie trwać będziecie, a słowa moje w was, poproście, o cokolwiek chcecie, a to wam się spełni.
8 Ojciec mój przez to dozna chwały, że owoc obfity przyniesiecie i staniecie się moimi uczniami.
9 Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Wytrwajcie w miłości mojej!
10 Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej, tak jak Ja zachowałem przykazania Ojca mego i trwam w Jego miłości. 11 To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna.

Hbr 10,24-25 24 Troszczmy się o siebie wzajemnie, by się zachęcać do miłości i do dobrych uczynków. 25 Nie opuszczajmy naszych wspólnych zebrań*, jak się to stało zwyczajem niektórych, ale zachęcajmy się nawzajem, i to tym bardziej, im wyraźniej widzicie, że zbliża się dzień

6.2 . STWORZENI ,ABY BYĆ ZALEŻNYM OD SIEBIE nowonarodzony człowiek nie może objeść się bez pomocy drugiego człowieka :matki ,ojca, rodziny pozostawiony sam sobie po urodzeniu z pewnością by umarł to samo dotyczy nowonarodzonego w wierze ;musi być otoczony opieką starszych w wierze


Nowonarodzony biologicznie potrzebuje
Nowonarodzony duchowo potrzebuje

1. opieki lekarskiej, medycznej
1.pomocy starszych w wierze
2. opieki rodziców: miłości matki i ojca
2.pomocy kierownika duchowego
3. stosownego pokarmu: mleko
3.Słowo Boże, sakramenty, modlitwa
4. ubrania: pieluchy, koszulki etc
4.zmiany środowiska życia lub jego analizy
5. domu rodzinnego: miejsca do życia
5. miejsca wspólnych spotkań: Mała Grupa
6. zapewnienia edukacji i wychowania
6. permanentnej katechizacji i służenia Panu

6.3 . ROLA DOBREJ WSPÓLNOTY W DUCHOWYM WZROŚCIE:

- zaspokojenie potrzeb emocjonalno-afektywnych: przynależność, akceptacja, tożsamość
oczyszczenie : droga Krzyża
integracja z innymi osobami: relacje osobowe
możliwość służby innym i ekspiacji za nich
zapewnienie formacji duchowej i intelektualnej
pomoc w rozeznawaniu powołania życiowego lub jego realizacja

7.DYNAMIKI

zapałki , wykałaczki lub patyki do złamania (ten gruby patyk to lider- nie da się złamać) torebki z nasionami lub doniczka z różnymi kwiatami; ziemia w rękach z wetkniętą różą opór jednego pasażera w tramwaju , a grupy pasażerów








[Główna] [Powrót]